Skip to main content

கணவனை பறிகொடுத்த பெண்; மகனுக்கு செய்த செயலால் நேர்ந்த விளைவு - ஆஷா பாக்யராஜ் பகிரும் குழந்தை வளர்ப்பு ஆலோசனை :16

Published on 27/02/2024 | Edited on 27/02/2024
parenting-counselor-asha-bhagyaraj-advice-16

சிங்கிள் பேரன்டிங் மற்றும் குழந்தைக்கும் இடையே ஏற்படும் சிக்கல்களுக்கு கொடுக்கப்படும் கவுன்சிலிங் பற்றி நம்மிடையே குழந்தை வளர்ப்பு ஆலோசனை சிறப்பு நிபுணர் ஆஷா பாக்யராஜ் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.

நல்ல ஒரு சந்தோஷமான அம்மா, அப்பா, பையன் என்று இருந்த குடும்பம். அப்பா கோவிட்ல இறந்துபோக, அம்மாவால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஹவுஸ்வைஃப் என்பதால் வேலையும் பெரிதாக இல்லை. அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியாத சூழ்நிலை. அது அந்த குழந்தையை பாதித்து இருக்கிறது. குழந்தையிடம் எதுவும் பேசாமல், குழந்தை எது கேட்டாலும் திட்டுவது, அடிப்பது, அளவுக்கு அதிகமாக வரும் கோபத்தினால் அவரே அவரது முடியை வெட்டிக் கொள்வது என்று இருந்திருக்கிறார். சுய பராமரிப்பு என்று எதுவும் இல்லாமல் இருக்கக் காரணம், இந்த சமூகம் மற்றும் கடவுள் மீது அவ்வளவு கோபம். ஏன் எனக்கு இப்படி, நான் என்ன செய்தேன் என்று. இப்பொழுது அந்த குழந்தைக்கு 12 வயது. இவ்வளவு நாள் அம்மா அடித்தபோது வாங்கிய பையன், இப்போ திருப்பி அம்மாவையே பதிலுக்கு அடிக்கிறான். அது மட்டுமில்லாமல் கத்தி எடுத்து குத்திக் கொள்வேன் என்று மிரட்டுவது, போன், டிவியை போட்டு உடைப்பது என்று நடக்க ஆரம்பிக்கிறது. 

அவங்க அம்மாவே எனக்கு கால் பண்ணி எல்லாம் சொல்லியதோடு, ''என்னால என் கணவனை இழந்ததை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. சிறு குழந்தையிலிருந்து அவனை அடித்ததோ திட்டியதோ கூட கிடையாது. கடந்த 3 வருடங்களாக, கோவிட் வந்த பிறகு தான் இந்த மாற்றம். என்னால் என் குழந்தையை இப்படி பார்க்க முடியவில்லை. அவனுக்கும் அப்பா இல்லை என்று தெரிகிறது. ஆனால் அதையும் மீறி நானே என் குழந்தையை கெடுத்துவிட்டேன்" என்று ஒரே அழுகை. இதையெல்லாம் கேட்ட பிறகு அவரிடம் முதலில் நான் சொன்னது, "உங்களுக்கு எப்படி கணவன் இல்லை என்ற அந்த வலியை, வயதில் பெரியவரான உங்களுக்கே அதை ஏற்றுக்கொண்டு தாண்டி வர முடியவில்லை என்றால், அந்த 12 வயது குழந்தைக்கு என்ன தெரியும்? அப்பா திடீர்னு இல்லையே என்னாச்சு நாளைக்கு அப்பா வரமாட்டார்களா என்று அந்த குழந்தைக்கு எவ்வளவு கேள்வி இருந்திருக்கும் வலி இருந்திருக்கும்? நீங்கள் ஒரு 5 நிமிடம் யோசித்து இருந்தீர்கள் என்றால் கண்டிப்பாக இந்த அளவுக்கு வந்திருக்காது" என்று கூறினேன். 

மேலும், அம்மாவும் பல முறை தற்கொலை முயற்சி எடுத்திருப்பதாகவும், அதிலிருந்து அவரை மற்றவர்கள் காப்பாற்றிவிட்டதாகவும் அறிந்து கொண்டேன். "நாங்க 2 பேர் மட்டும்தான் இப்போது இருக்கிறோம். எப்போதாவது அம்மா, அப்பா வருவார்கள். தற்போது நான் ஒரு வேலையும் தேடிக் கொண்டேன். இப்பொழுது என் பையனை பார்க்கும்பொழுது, முழுமையாக ஒழுக்கம் இழந்து, சாப்பாடு தட்டுத் தூக்கி வீசுவது என்று, கெட்ட வார்த்தைகள் நிறைய பேசுவது என்று மாறிவிட்டான். முன்னாடி பள்ளிக்கு அழகாக போய் வந்து, நான் என்ன திட்டினாலும் அடித்தாலும் அமைதியாக அவன் வேலைகள் சரியாகச் செய்வான். இப்பொழுது  எல்லாமே மாறிப் போய்விட்டது" என்றார் அந்த மகனின் அம்மா.

அம்மாவும் தற்கொலை முயற்சி என்று அதிக மன அழுத்தம் கொண்டு இருக்க, 2 பேருக்கும் கவுன்சிலிங் தேவைப்பட்டது. யாராக இருந்தாலும் ஒரு 5 நிமிடம் நாம் யோசித்தோம் என்றால் நிறைய தீர்வுகள் கிடைக்கும். மற்றவர்கள் நிலையிலிருந்து யோசிக்கும் திறன் நிறைய வேண்டும். ஆனால் நாம் கோபம் வந்தால் யோசிப்பதே கிடையாது. நான் ஒரு புத்தகத்தில் படித்தேன். அதாவது டாக்டர் வந்து உங்களுக்கு ஒருநாள் தான் இருக்கிறது என்றும் நாளைக்கே இறந்து விடுவீர்கள் என்றும் கூறினால், நம் மனதில் என்னவெல்லாம் தோன்றும்? குடும்பத்தை நிலை நிறுத்த வேண்டும், இதுவரை நான் காயப்படுத்தியவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும், எனக்கு உதவி பண்ணியவரிடம் நன்றி கூற வேண்டும், என்று இந்த ஒரு நாளில் நாம் எவ்வளவு யோசிப்போம்? ஆனால், இதுவே நாம் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது ஏன் யோசிப்பதில்லை என்று அந்த புத்தக ஆசிரியர் எழுதி இருந்தார். இதைத்தான் அந்த தாயிடம் நான் கூறினேன். 

"இதை நீங்கள் ஒரு 5 நிமிடம் யோசியுங்கள். உங்களுக்கு கணவன் இல்லை என்றும் எனக்கு யாருமே இல்லையே என் தாய் தந்தை இருவரும் வயதானவர்களாக இருக்கிறார்களே அவர்களும் போய்விட்டால் என் நிலைமை என்ன என்று நீங்கள் யோசிக்கிறீர்கள். ஆனால், 12 வயது பையன் நிலையில் இருந்து பாருங்கள். நீங்களும் இல்லை என்றால் அந்த பையனின் நிலை சமூகத்தில் என்னவென்று. ஒரு 5 நிமிடம் யோசித்து இருந்தால் தற்கொலை என்ற எண்ணம் வந்திருக்குமா" என்றேன். குழந்தை வளர்ப்பு என்று வரும்போது யாருமே சரி என்று கிடையாது. குழந்தை வளர்ப்பு ஆலோசகரான என்னிடமே வந்து நீ சரியான பெற்றோரா  என்று கேட்டால் இல்லை என்றுதான் கூறுவேன். எனக்கும் கோபம் வரும். ஆனால் என் மகள், மகனுக்கேற்றார் போல என்னை நான் மாற்றிக் கொள்வேன், திருத்திக் கொள்வேன். நான் செய்த தவறை அந்த நாள் முடிவில் யோசித்து பார்ப்பேன். மன்னிப்பும் கேட்பேன். 

ஆனால் தவறு செய்து விட்டேன் என்று குழந்தையை பற்றி யோசிக்காமல் தற்கொலை செய்ய முனைவது பற்றி யோசிப்பதே கிடையாது. இப்படி வயதில் பெரியவர்கள் செய்வதை பார்த்துத் தான் குழந்தைகளும் அதற்கு ஏற்றாற்போல, ஒரு சாதாரண முடி வெட்ட சொல்லிவிட்டார்கள் என்று தற்கொலை செய்து கொள்ளும் செய்தியை நாம் தினசரி பார்க்கிறோம். மேலும் குழந்தைகள் கஷ்டப்படக் கூடாது. குழந்தைகளுக்கு தோல்வி என்பதையே காட்டாமல்  மாடர்ன் பேரண்டாக  காட்டிக் கொள்கிறோம். நாம் ஒருவேளை பட்டினி இருந்தாலும், குழந்தைகள் 3 வேளை உணவு கொடுத்து விடுகிறோம். நம் பெற்றோர்களும் இதெல்லாம் செய்திருக்கிறார்கள் தான். ஆனால் கஷ்டத்தையும் காட்டியிருக்கிறார்கள். ஆனால் இன்றைய பெற்றோர்கள் மறைக்கிறார்கள். ஐந்து பேர் முன்னாடி திட்டிவிட்டார்கள் என்றால், அந்த குழந்தையால் அதை பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. 

என்னிடம் வரும் நிறைய பெற்றோர்கள் கேட்பார்கள், எங்கள் காலத்தில் இப்படி ஆலோசகர் தேவைப்படவில்லையே என்று. ஏனென்றால் இன்றைய குழந்தைகள் அப்படி இருக்கிறார்கள். நாமும் அதற்கு தூண்டுகோலாக இருந்துவிட்டோம்.  சின்ன வயதிலேயே ஆப்பிள் ஐபாட், போன் என்று காண்பித்து விடுகிறோம். நாளைக்கே  அது கிடைக்கவில்லை என்றால் ஏதாவது செய்து கொள்வேன் என்றுதான் நினைக்கிறார்கள். பெற்றோர்கள் அடிப்பது திட்டும் சூழ்நிலை என்று வரும்போது, மூன்றாவது படிக்கும் சிறுவர்கள் சாதாரணமாக "இன்று உன் வீட்டிலிருந்து வந்துவிடு, அம்மா அப்பா பயந்து விடுவார்கள் அடிக்க மாட்டார்கள்" என்று அறிவுரை கூறுவது நடக்கிறது. 

இப்படி சிங்கிள் பேரண்டிங்கில் நிறைய சிக்கல்கள் இருக்கிறது. குழந்தையிடம் உங்கள் கஷ்டத்தை நிறைய பேச வேண்டும். அப்பா இல்லாமல் மிக கஷ்டப்படுகிறேன் என்றும் ஆனால் உனக்காக மீண்டு வருவேன் என்றும் எடுத்து கூற வேண்டும். என்னை விட உனக்கு இருமடங்காக அந்த துயரம் இருக்கும் என்று புரிகிறது என்று கூற வேண்டும். ஆனால் எனக்கு கொஞ்சம் நேரம் வேண்டும் என்று கூறுங்கள். செல்ஃப் ஹீலிங் என்பதை நிறைய பெற்றோர் செய்து கொள்ளாமல் இருக்கிறார்கள். அதன் விளைவாக அழுத்தம் சேர சேரத்தான் அது குழந்தையிடம் செல்கிறது. நம்மிடமிருந்து தான் அந்த குழந்தை வருகிறது என்பது மட்டுமில்லாமல், அதை சரியாக வளர்ப்பதும் நம் கடமை தான் என்று அந்த அம்மாவிற்கு நிறைய கவுன்சிலிங் கொடுத்தேன். 

அவர் இயல்பாக புத்தக வாசிப்பாளர் தான் என்பதால், நிறைய புத்தகங்கள் பரிந்துரைத்து படிக்க கொடுத்தேன். மேலும், அவர் ஹீல் ஆக நிறைய நேரம் கொடுத்த பின், அவரின் மகனிடம் எதிர்ப்பு வந்தாலும் நிறைய பேசுங்கள் என்றும், பிறகு நான் பேசுகிறேன் என்று கூறினேன். அவனது பாசிட்டிவ் குணங்களை கடிதம் மூலம் எழுதிக் கொடுங்கள், கணவர் இறப்பதற்கு முன் உங்கள் மூவருக்கும் இருந்த நல்ல நினைவுகளை குறித்து எழுதுங்கள். படிக்கும்போது கண்டிப்பாக அந்த குழந்தைக்கு தன்னை மீறி ஒரு உணர்வு வரும். அதாவது தனக்கென்று அம்மா இருக்கிறார்கள் என்று தோன்றும். தினமும் ஒரு பதினைந்து நிமிடம் குடும்ப நேரம் என்று இருவரும் உட்கார்ந்து பேசி ஒரு வாரம் தவறுகளை பற்றி உரையாடுங்கள். அடுத்த வாரம் அந்த தவறுகளை மாற்றிக் கொள்ளும் வழிகளை எடுத்துச் சொல்லுங்கள். பிடித்த இடத்திற்கு கூட்டிச் சென்று நேரம் செலவழியுங்கள். அதற்கு பிறகு 2,3 வாரம் கழித்து என்னை உங்கள் தோழியாக மகனிடம் அறிமுகப்படுத்துங்கள். அதிலிருந்து நான் கவனம் எடுத்துக் கொள்வதாக கூறினேன்.

என்னிடம் வந்த பிறகு நிறைய ஆக்டிவிட்டீஸ் கொடுத்தேன். பொதுவாக மனம் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைக்கு என்னவெல்லாம் பிடித்த ஆக்டிவிட்டீஸ் என்று தெரிந்து அதன் மூலமாக மனதை ஈடுபடுத்தினாலே போதுமானது. நாம் கூட உட்கார வேண்டும் என்பதே அடுத்த கட்டம் தான். அந்த குழந்தை, தன் அம்மா நிறைய புத்தகம் படிப்பார் என்றும், தனக்கும் படிக்க வேண்டும் ஆனால் என்ன புத்தகம் படிக்க வேண்டும் என்று தெரியவில்லை என்று சொல்லியபோது, இருவரும் ஒன்றாக படிக்குமாறு கூறி, இருவரையும் ஒன்றிணைத்து இப்பொழுது அவர்கள் சீராக இருக்கிறார்கள்.

Next Story

பொறாமையால் நண்பன் செய்த செயல்; மன உளைச்சலான மாணவன் - ஆஷா பாக்யராஜ் பகிரும் குழந்தை வளர்ப்பு ஆலோசனை :23

Published on 11/04/2024 | Edited on 11/04/2024
parenting counselor asha bhagtaeraj advice 23

கூடா நட்பினால் மனமுடைந்திருக்கும் மகனுக்கும், பெற்றோருக்கும் கொடுக்கப்பட்ட கவுன்சிலிங் பற்றி நம்மிடையே குழந்தை வளர்ப்பு ஆலோசனை சிறப்பு நிபுணர் ஆஷா பாக்யராஜ் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.

என்னை ஒரு பெற்றோர் சந்திக்க வந்திருந்தனர். அவர்களது பதினோராம் வகுப்பு படிக்கும் மகன் ரொம்ப சாதாரணமாக தான் பழகி வந்ததாகவும், கொஞ்ச நாட்கள் முன்பிலிருந்து தனித்து வித்தியாசமான நடவடிக்கை கொண்டு இருப்பதை கவனித்து கவலையுடன் என்னிடம் சொன்னார்கள். மேலும் அவர்களது மகன் சமூக வலைத்தளங்களில் அதிக நேரம் செலவழிப்பதாகவும், அடிக்கடி செல்போன் பயன்படுத்துவதாகவும், ஒருநாள் எதார்த்தமாக பார்த்தபோது அதில் வயதுக்கு மீறின பேச்சும், ஆபாச வார்த்தைகளுமான பேச்சுவார்த்தை (சேட்டிங்) இருந்ததை பார்த்ததும் அதிர்ந்து, அவனிடம் கடிந்து கேட்டிருக்கின்றனர்.

கேட்டதற்கு அதுபோல தான் பேசவில்லை. அது தன் நண்பன் என சொல்லியிருக்கிறான். அந்த இன்னொரு பையனை பெற்றோர்க்கு நன்கு தெரியும் என்பதால் அவர்களால் நம்பமுடியவில்லை. தன்னுடைய அக்கவுண்ட் தகவல் நண்பனுக்கு தெரியும் என்பதால் தன்னுடைய பெயரை இப்படி தவறாக உபயோகித்து உள்ளான் என்று சொல்ல, அதை அந்த பையனின் பெற்றோரிடம் சொல்லிவிட்டனர். பிறகு தான், இவன் மீது இருக்கும் பொறாமையால் அப்படி செய்திருக்கிறான் என்று தெரியவந்தது. அதை இந்த பையனால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. மிக நெருங்கிய நண்பனே இப்படி செய்ததால் அவனால் சரியாக தூங்க முடியாமல், படிப்பும் பாதிக்கப்பட்டு இருப்பதாக கவலைப்பட்டு அழைத்து வந்திருந்தனர். அவன், அடுத்த வருடம் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு கூடவே நீட் தேர்வு எழுத இருப்பதாலும் மிகவும் வருத்தப்பட்டனர்.

நான் அவனிடம் முதல்படியாக அவனது சமூக வலைத்தள முகவரியை மூடச் சொல்லி அவனது நண்பனுடன் எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படம், நினைவுகள் அனைத்தையும் அழித்து விட சொன்னேன். பிடிக்காத விஷயத்திலிருந்து முதலில் வெளி வருமாறு சொல்லி, பிடித்த ஐந்து விஷயங்களை பற்றியும், கனவுகள் பற்றியும் எழுதச் சொன்னேன். அதிலும் தன் நண்பனை சேர்த்து தான் குறிப்பிட்டிருந்தான். எல்லா நினைவுகளும் விளையாட்டு முதல் சேர்ந்து சென்ற இடங்கள் வரை தன் நண்பனை சேர்த்து தான் பேசினான். அந்த அளவு பாதித்திருக்கிறான் என்று புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. மேலும் இனிமேல் தான் எப்படி நல்ல நண்பனை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று கேட்டான். இப்போது அவனை பற்றி மட்டும் குறித்து யோசிக்க வேண்டும் என்றும் செல்ப் லவ் பற்றி எடுத்து சொன்னேன். இப்போது அவன் பள்ளியையும் மாற்றி விட்டார்கள்.

எனினும் கடந்த காலம் மொத்தமாக அவனிடமிருந்து அழிக்க வேண்டும் என்பதால் சிறிது காலம் எடுக்கத் தான் செய்யும். ஆனால் படிப்பை பொறுத்தவரை அவன் சீக்கிரமாக எல்லாமே கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்ற கட்டாய நிலையில் இருக்கிறான். பொதுவாக கவுன்சிலிங் வரும் குழந்தைகளை நான் பார்த்தவரை, குறிப்பாக பத்து, பதினோராம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்களை, அவர்களது பெற்றோர்கள் ஸ்போர்ட்ஸ் ஆக்டிவிட்டியை முழுமையாக நிறுத்தி விடுகின்றனர். அதற்கேற்றாற் போல அவர்களது படிப்பின் நேரமுறைகளும் அப்படிதான் இருக்கிறது. எனவே ஹாப்பி ஹார்மோன்ஸ் சுரக்கவே வாய்ப்பில்லை. அந்த பெற்றோரிடம் பையனுக்கு பிடித்த ஸ்போர்ட்ஸில் சேர்த்து விடுமாறு சொல்லி அனுப்பினேன். அதுவே அவனை கண்டிப்பாக பழைய இயல்பான நிலைக்கு மாற்றி, ஸ்ட்ரெஸ் பிரீயாக கொண்டுவர முடியும். பெற்றோர்கள் கண்டிப்பாக தங்கள் பிள்ளைகளின் நண்பர்களைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளுதல் அவசியம். அந்த வயதில் அவர்களுக்கு தப்பான நட்பு கண்டுபிடிக்க தெரியாமல் போனாலும், பெற்றோர்களால் கண்டிப்பாக அதை கண்டுபிடித்து தவறான பாதையிலிருந்து காப்பாற்ற முடியும்.

Next Story

தங்கையை எதிரியாய் பாவித்த அண்ணன்; ஒப்பிட்டுப் பேசியது குற்றமா? - ஆஷா பாக்யராஜ் பகிரும் குழந்தை வளர்ப்பு ஆலோசனை :22

Published on 26/03/2024 | Edited on 26/03/2024
parenting-counselor-asha-bhagyaraj-advice-22

ஒருவரோடு மற்றவர்களை ஒப்பிட்டுப் பேசுவதால் மிகவும் மனம் பாதித்த குழந்தைக்கு அளித்த கவுன்சிலிங் பற்றி,  குழந்தை வளர்ப்பு ஆலோசனை சிறப்பு நிபுணர் ஆஷா பாக்யராஜ் நம்மிடையே பகிர்ந்து கொள்கிறார். 

நாம் அடிக்கடி பார்த்து பழகிய, கூட பிறந்தவர்களோடு கம்பேர் செய்யும்போது ஏற்படும் பிரச்சனை தான் இதுவும். வந்திருந்த பெற்றோர் தனது டீன் ஏஜ் நெருங்கும் மகன் அவனது தங்கச்சியிடம் அவ்வளவு வெறுப்பாக இருக்கிறான் என்றும், அவர்களிடமும் ஒழுங்காகவும் பேசுவதில்லை என்றும், தங்கை கூட உட்கார்ந்து சாப்பிடுவது கூட இல்லை. நான் இருக்கும்போது அவளை பற்றி பேசவே கூடாது என்கிறான். நாங்கள் இதை எப்படி ஹேண்டில் செய்வது என்று கேட்டார்கள். நான் முதலில் அண்ணன், தங்கை இருவரிடமும் பேச வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தேன். அந்த தங்கை இரண்டு வயது அண்ணனை விட இளையவள். ஆனால் அவள் அவ்வளவு பாசமாக இருக்கிறாள். எடுத்தவுடன், என் மேலே தான் எல்லா தவறும். நான் நன்றாக படிப்பேன். அண்ணாவிற்கு அவங்களுடைய படிப்பு பொறுத்தவரை அப்படி இல்ல. வீட்டிற்கு வருபவர்கள் முன்னாடி நான் தான் அதிகமாக கவனிக்கும் படி இருக்கிறேன் என்று புரிதலோடு பேசுகிறாள்.

எனக்கு அண்ணாவை ரொம்ப பிடிக்கும் என்று பாசமாக இருக்கிறாள். ஆனால் எதிரில் அவள் பேச பேச, அவளது அண்ணா அவ்வளவு குறைகள் அடுக்குகிறான். சிறு வயதிலிருந்து அவ்வளவு புகார்கள். தங்கச்சி நல்லா படிக்கிறாள், நீ படிக்கவில்லை, தங்கச்சி நல்லா காய்கறி சாப்பிடுகிறாள். நீ இல்லை அப்படி என்று அவ்வளவு கம்பேர் செய்கிறார்கள். அதனால் தான் நான் தனியாக போய்விட்டேன். இனிமேல் நான் ஹாஸ்டல் போய் விடுகிறேன். இல்லையென்றால் அவள் போய்க்கொள்ளட்டும். நான் தெளிவாக இருக்கிறேன். எனக்கு எதற்கு கவுன்சிலிங் என்றே புரியவில்லை என்றான். இதுமட்டுமல்லாது அவனை பெற்றோர்கள் அடித்தும் இருக்கிறார்கள். பொதுவாக எல்லார் வீட்டிலும், இரண்டாவது குழந்தை இருந்தால் முதல் குழந்தையையே பொறுத்துக் கொள்ளுமாறும், விட்டுக் கொடுத்து போகுமாறும் சொல்கிறோம். முதல் குழந்தை வந்தவுடன் அதற்கு முதல் வாரிசு என்று அரவணைத்தல் என்பது பெரும்பாலும் இரண்டாவது குழந்தை பிறந்தவுடன் போய் விடுகிறது.   

இந்த விஷயத்தில் பெற்றோரின் தவறுதான் அதிகம் இருக்கிறது. அந்த சிறுமி சொல்கிறாள், என்னால் தான் வீட்டில் சண்டை நடக்கிறதென்று நிறைய நாள் அழுது இருக்கிறேன். ஆனால் நான் யாரிடமும் சொன்னதில்லை. அம்மா அண்ணா சண்டை போடும்போது நான் கேட்டிருக்கிறேன். அண்ணா ஒருநாள் சொல்லிருக்காங்க, கடைசியா உன் மடியில் எப்போது படுத்திருந்தேன் என்று. நான் என்ன செய்ய முடியும் ஆண்ட்டி என்று கேட்கிறாள். அண்ணாவிற்கு எப்படி இப்போது கவுன்சிலிங் தேவைப்படுதோ, இன்னும் சற்று காலத்தில் அந்த தங்கைக்கும் கவுன்சிலிங் தேவைப்படும். அந்த அளவு குற்ற உணர்ச்சி இருந்தது அவளிடம். இந்த கவுன்சிலிங்கில் அடுத்ததாக நான்கு பேரையும் உட்கார வைத்து பேச வைத்தேன். அந்த பையனிடம் உனக்கு என்னவெல்லாம் கோவமோ, என்னவெல்லாம் சொல்லணுமோ சொல்லலாம் என்று சொல்லிவிட்டு, அவன் முடிக்கும் வரை குறுக்கே எதுவும் பேசக்கூடாது என்று பெற்றோரிடம் சொல்லிவிட்டு அவனை பேசச் சொன்னேன். அந்த சிறுவன் ஒரு மூன்று மணி நேரம் பேசினான். முதலில் அவ்வளவு புகார்கள் அவன் தங்கை மீது. தான் ஏதாவது பெற்றோர்க்கு செய்ய வந்தால் கூட அவள் முந்திக்கொண்டு செய்து விடுகிறாள். 

என்னை அவள் அம்மா அப்பாவிடம் நெருங்க விடுவதே இல்லை. என்னால் இவ்வளவு தான் படிக்க முடியும். இதற்கு மேல் அந்த செஷனை நான் தொடரவில்லை. அடுத்த செஷனில் தங்கை இல்லாமல், அம்மா, அப்பா என்று அந்த சிறுவனுடன் பேச வைத்தேன். பெற்றோர் பற்றி இவ்வளவு விஷயங்கள் சொல்லியிருப்பதை காட்டி, இதற்கெல்லாம் அவனையே ஒவ்வொன்றாக என்ன தீர்வு என்று சொல்லுமாறு கேட்டேன். முதலில் தங்கையை முன்னிலைப்படுத்தாதீர்கள். ஏதாவது ஒரு பொருள் வாங்கினால் கூட அவளை கேட்பதற்கு என்னிடம் கேளுங்கள். என்னிடம் ஒரு கருத்து கூட கேட்பதில்லை பின்னே நான் எதற்கு இந்த வீட்டில் இருக்க வேண்டும் என்றான். பெற்றோர் மறுத்தபோதும் கூட, அந்த சிறுவன் எப்போதோ மூன்று நான்கு வருடம் முன்பு நடந்த விஷயங்களை நினைவுகூர்ந்து சொல்கிறான். அடுத்ததாக தங்கையை மீண்டும் அழைத்து அவளை பேசச் சொன்னேன். அவள் அண்ணனுக்காக ஏங்கி பேசியதை  அப்படியே பதிவு செய்து அவளது அண்ணணிடம் போட்டுக் காட்டினேன். அவன் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் அமைதியாக இருந்தான். முயற்சி செய்வதாக சொன்னான்.

அந்த சிறுவனிடம் பெற்றோர்களுடன் இருக்கும் விஷயம் இருக்கட்டும். நீங்கள் இருவரும் தினசரி பதினைந்து நிமிடம் நேரம் ஒதுக்கி உங்களுக்குள் இருக்கும் விஷயங்களை மனம் விட்டு பேசுங்கள். அந்த சிறுமியும் அவ்வளவு பொறுமையாக எந்த வித தடங்கலும் இன்றி கேட்டுக்கொண்டாள். பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை ஓரளவு வளர்ந்த பின் நெருக்கத்தை, பிரியத்தை அவ்வளவாக காட்டாமல் தள்ளிப் போய்விடுகிறார்கள். அந்த நெருக்கம் காலங்கள் போக போக குறைந்து இருக்கலாமே தவிர, இல்லாமல் இருக்கக்கூடாது. என்ன வயது ஆனாலும் அவ்வப்போது அணைப்பது, லவ் யூ சொல்வது, நேரம் ஒதுக்குவது என்பது இருக்க வேண்டும். அவர்கள் ஏதாவது பேச வந்து, அது சிறிய விஷயமாக இருந்தாலும் கூட கண்டிப்பாக எடுத்ததும் அதனை தவறான கோணத்தில் கையாளாமல், முழுமையாக அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டும். குறிப்பாக அண்ணன், தங்கை இருவரும் சண்டை போட்டுக் கொள்ளும்போது, அவர்கள் அடித்து கொள்ளாதவரை நீங்கள் குறுக்கே போய் நீ சரி நீ தப்பு என்று போகாதீர்கள் என்று தான் நான் சொல்வேன். கண்டிப்பாக கம்பேர் செய்யவே கூடாது.